Relaties in een gezin met autisme

Freerk Teunissen

Op vrijdag 29 september 2017 was er in Hotel De Rijper Eilanden in De Rijp, Noord Holland, een NVA studiedag “Relaties in een gezin met autisme”. Freerk Teunissen heeft op deze themadag van NVA-NH verteld over hoe hij opgroeide en over zijn ervaringen als volwassene met de hulpverlening.

De lezingstekst is te downloaden als PDF via 29 september 2017 NVA studiedag – Relaties in een gezin met autisme

Opgroeien met een auti-ouder: het gaat niet altijd goed

Opgroeien met een auti-ouder: het gaat niet altijd goed

Op donderdag 30 maart 2017 was er bij GGZ Altrecht in Utrecht een casuïstiekbespreking. Op deze dag vertelde een ervaringsdeskundige oud-cliënt van Altrecht over haar eigen ervaringen als kind-van en vertelde een ervaringsdeskundige begeleider van de gespreksgroep ‘kinderen van’ over kenmerken van deze groep.

De lezingstekst is te downloaden als PDF via kindvanauti.nl/wp-content/uploads/2017/04/Opgroeien-met-een-auti-ouder-het-gaat-niet-altijd-goed.-Altrecht-2017.pdf

Het opgroeien bij een auti-ouder hoeft niet altijd problematisch te zijn. Het hangt er in hoge mate van af of de andere ouder in staat is om voor het kind de emotionele handicap van de auti-ouder te compenseren. In dat geval levert het autisme van zijn ouder het kind in zijn latere leven amper problemen op. Zo iemand gaat niet op zoek naar lotgenotencontact. Net zomin als deze zal aankloppen bij de GGZ. Ik ga me in mijn verhaal daarom beperken tot degenen die wel problemen ervaren door het opgroeien in een gezin met een auti-ouder.

Wat zou ons geholpen hebben?

  • het zou al veel schelen als de ouder een diagnose kreeg en als er thuis gewoon gesproken kon worden over diens autisme. Het ligt dan niet meer allemaal aan het kind.
  • het zou goed zijn als er een volwassene zou zijn waar het kind emotioneel wel bij terecht kan. Al zal dat het emotionele tekort van thuis nooit volledig kunnen compenseren.
  • misschien kunnen hulpverleners zich eerder afvragen of een kind lijdt aan de thuissituatie.

Wat dit laatste betreft begrepen velen van ons pas na een jarenlange zoektocht dat er bij hun ouder autisme speelde en welke enorm stempel dat heeft gedrukt op henzelf en het hele gezin.

Voor hulpverleners is het goed te beseffen dat

  • hulp vragen voor ons vaak moeilijk is
  • niet geloofd worden een onderdeel is van het probleem
  • opkomen voor jezelf (met name voor je emoties) voor velen niet vanzelf gaat
  • het een taboe is om te zeggen dat je ouders ernstig hebben gefaald
  • we geleerd hebben om ons alsmaar te voegen naar het gezag (ook dat van de therapeut!)
  • wij lijden aan een teveel aan begrip voor onze ouders. Het gaat ten koste van onszelf. Wij zijn daardoor niet geholpen met meer begrip voor het autisme van onze ouder
  • wij moeten leren om weer in contact te komen met onze gevoelens en die serieus te nemen
  • we vaak lange tijd niet beseften wat de oorzaak was van de problemen die we ervoeren met het leven. Daardoor kwamen we niet met de vraag om hulp bij het verwerken-van-een-jeugd-met-een-auti-ouder. We kwamen met de vraag om ons te helpen zoeken naar de oorzaak van de problemen die we ervaren.

Opgroeien met een autistische ouder

lotgenotencontact kind-van

Op vrijdag 17 juni 2016 was er in Hotel De Rijper Eilanden in De Rijp, Noord Holland, een NVA themadag “Autisme in de familie”. Op deze dag vertelde de ervaringsdeskundige begeleider van de gespreksgroep ‘kinderen van’ over de bijeenkomsten van deze groep.

De lezingstekst is te downloaden als PDF via kindvanauti.nl/wp-content/uploads/2016/06/Opgroeien-met-een-autistische-ouder-definitieve-tekst-2016.pdf

Leven met autisme is niet eenvoudig, dat staat niet ter discussie. En dat leven als partner, ouder,broer of zus van een autist een specifieke problematiek met zich meebrengt is inmiddels ook algemeen bekend. Maar dat dat evenzeer geldt voor de kinderen van een autist, is lang aan de aandacht ontsnapt.

De meeste mensen die zich bij ons aanmelden hebben al een flinke zoektocht achter de rug. Door het leven en vaak ook door hulpverlenersland. Hun verzuchting is vaak: waarom is hier zo weinig over bekend? Door elkaar te ontmoeten wordt steeds duidelijker wat we met elkaar gemeen hebben. En dat is veel meer dan iedereen op het eerste gezicht verwachtte.

Wat wij ook ervaren is dat de buitenwereld zich zelden voor kan stellen hoe wij zijn opgegroeid en wat voor gevolgen dat voor ons heeft gehad. Wat wij vertellen lijkt velen overdreven. Ik werd een keer geïnterviewd over dit onderwerp. Na afloop zei de interviewer zelf te zijn opgegroeid bij een auti-ouder. Of ik dat had kunnen merken? Ik moest even nadenken en antwoordde toen: “Ja, want je begreep gewoon wat ik zei”.