Boek "Amandelbloesem" van Nynke van der Beek

Post Reply
Diana
Site Admin
Posts: 749
Joined: Sat Jan 23, 2016 8:53 am

Boek "Amandelbloesem" van Nynke van der Beek

Post by Diana » Fri Apr 08, 2016 2:59 pm

Nynke van der Beek heeft een fictief boek geschreven vanuit het perspectief van een autistische vrouw. Dit boek is toegevoegd op de website.
Zeker zo interessant vond ik een interview met haar in het AD, wat ik via http://www.amandelbloesem.com vond: 'Ik hou van ze, maar verdraag ze moeilijk' (klik titel om te lezen)
De Alphense heeft moeite met onverwachte dingen en met aanrakingen. Haar dochter moet het vragen als zij een arm om de schouder wil
Mechanisch
"Ik vind het moeilijk om aan te voelen wat zij nodig heeft. Laatst zei ze: 'Als ik een probleem heb, ga je met mij praten en vraag je wat er aan de hand is en wat je er aan kunt doen.' Maar dat wil ze niet, ze wil dat ik naar haar luister en een arm om haar heen sla. Nu doe ik dat, maar het voelt voor haar heel mechanisch, omdat ik het niet vanuit mijzelf doe."
Dochter van autistische moeder en narcistische + alcoholistische vader

Francien
Posts: 803
Joined: Wed Mar 09, 2016 3:58 pm

Re: Boek "Amandelbloesem" van Nynke van der Beek

Post by Francien » Fri Apr 08, 2016 7:47 pm

Wel opvallend dat een stel andere autistische moeders vinden dat dit niet uitgegeven had moeten worden...
En die zogenaamde deskundige die zegt dat autistische moeders wel goede moeders kunnen zijn omdat ze (nogwat en..) consequent zijn. Ja, consequent tot het bittere einde omdat ze niet doorhebben als er een uitzondering op de regels nodig is...
Krijg er een beetje opgezette stekels van... alleen al van de recensie. Voorlopig wacht ik even met t boek...
dochter van waarschijnlijk auti moeder, vader en stiefvader, ook grootouders etc. met auti trekken
gescheiden van man met diagnose Asperger

Meander66
Posts: 261
Joined: Fri Jan 29, 2016 4:15 pm

Re: Boek "Amandelbloesem" van Nynke van der Beek

Post by Meander66 » Sat Apr 09, 2016 7:15 am

Ik heb een stukje gelezen van de recensie en ben best benieuwd naar het boek, maar... ik heb vreselijk veel moeite met de autisten-lobby "vóór" zichzelf, zal ik maar zeggen... Er is namelijk geen voor en tegen, zo denk ik erover. Het is zoals het is. Voor mij is het zo dat wij en eigenlijk ook zíj de feiten onder ogen moeten zien. Het gaat er niet om dat "haar dochter erom moet vragen als zij een arm om zich heen wil", het gaat om zoveel meer. Als haar dochter vijf is kan zij met geen mogelijkheid vragen om die arm. Die moet er gewoon zijn.

Ik zou het boek wel willen lezen, maar dan alleen om bevestigd te zien dat het zo is, hoe een autist nou eigenlijk denkt. Alleen de tekst "ik hou van ze, maar ik verdraag ze moeilijk", daar krijg ik al spontaan jeuk van. Autisme is een pervasieve ontwikkelingsstoornis, dat wil zeggen dat het doordringt in alle levensgebieden. Het is zo'n bedrieglijke stoornis, het lijkt normaal, maar is het niet en als KVA weet je dat niet. Het is zo oneerlijk, je groeit op in een gezin en leert ermee leven, maar onderhuids voel je dat er iets niet klopt. Voor de autist is dat natuurlijk ook zo, maar aangezien hij/zij geen tot weinig zelfinzicht heeft, leeft hij/zij er als het ware onbewust onbekwaam mee verder.

Bij dit soort boeken ben ik altijd bang dat er een sfeertje ontstaat van "zo erg is het toch niet" en dat de autist wordt neergezet als een soort van bijzondere diersoort waar wij (niet-auti's) best mee kunnen leven als we de gebruiksaanwijzing maar hebben en ons een beetje aanpassen. Wat daarbij vergeten wordt en als het ware verdoezeld wordt, is dat autisme grote gevolgen heeft voor de sociale interacties en daarmee op ons. Ik ben dan bang dat het een soort van "zij tegen ons" wordt en dat beide partijen proberen zichzelf er zo goed mogelijk vanaf te laten komen. En dat zou niet zo moeten zijn, wij hebben allemaal recht op hulp voor onze situatie. Maar het is zo verdomde moeilijk, zelf denk ik dat het niet te verenigen is, er zou aparte hulp moeten zijn gericht op het omgaan met autisme voor de autist zelf en hulp voor de niet-auti gericht op bewustwording, ermee omgaan en hoe kom je zelf tot bloei. Ik denk dat niet autisten daarin altijd de wijste moeten zijn omdat zij inzicht hebben in zichzelf en de stoornis van de autist. Voor mij blijft de autist emotioneel een kind dat je aan hand neemt en door het leven meeneemt, zegt wat hij/zij moet doen. "Prompt dependence" wordt dat genoemd op z'n Amerikaans.

http://www.theneurotypical.com/prompt-dependence.html

Ik denk dat ik het boek toch ga lezen. Uit de recensies lees ik dat het geen vrolijk verhaal is en dat Nynke ook niet echt probeert zichzelf mooier voor te doen dan ze is. Ik denk dat het vaak de buitenwereld is, mensen die autisme niet van binnenuit kennen, die een houding hebben van "ach, het valt wel mee, iedereen heeft wel wat".
Dochter van vader met (vermoedelijk) een ASS. Dochter met ADD, ex-man vermoedelijk ook AD(H)D. Relatie gehad met man met gediagnosticeerd PDD-NOS.

Diana
Site Admin
Posts: 749
Joined: Sat Jan 23, 2016 8:53 am

Re: Boek "Amandelbloesem" van Nynke van der Beek

Post by Diana » Sat Apr 09, 2016 9:29 am

O, dit maakt meer los dan ik gedacht had.

Dit boek is zeker geen "het valt allemaal wel mee" boek. Het is echter ook geen boek waarin de problematiek van de kinderen en partner uitgebreid aan bod komt, dat moet gezegd worden, want uiteraard heeft Nynke zelf autisme en is die inschatting voor haar moeilijk te maken. Dat ze zich er in enige mate van bewust is, blijkt vind ik uit de lezing die ze afgelopen week gaf ("Nu begrijp ik tenminste dat ik er geen snars van begrijp"), maar ook uit de recensie die ik citeerde:
Waarschijnlijk daarom trekt haar dochter vooral naar haar vader. Moeilijk, maar begrijpelijk. "Hij is normaal. Mijn dochter zei dat ze zich door mijn autisme nooit vrij heeft kunnen uiten. Dat is pijnlijk. Als ik eerder wist wat ik mankeer, dan had ik meer om hulp gevraagd.
Francien wrote:Wel opvallend dat een stel andere autistische moeders vinden dat dit niet uitgegeven had moeten worden...
En die zogenaamde deskundige die zegt dat autistische moeders wel goede moeders kunnen zijn omdat ze (nogwat en..) consequent zijn. Ja, consequent tot het bittere einde omdat ze niet doorhebben als er een uitzondering op de regels nodig is...
Krijg er een beetje opgezette stekels van... alleen al van de recensie. Voorlopig wacht ik even met t boek...
Welke recensie specifiek? Je bedoelt het interview?
Persoonlijk vond ik het best wel een stuk erkenning, dat een autistische moeder erkent dat moederschap bij autisten allesbehalve gemakkelijk gaat. In een interview zegt ze zelfs "Als autist voel je andere mensen niet aan, ook je eigen kind niet". Daar valt dan wel vervolgens een heel groepje autistische vrouwen overheen, wat jammer is, maar liever 1 vogel in de hand dan 10 in de lucht dacht ik.

Kun je iets citeren waar je de bibbers van kreeg? Misschien heb ik er gewoon overheen gelezen, ik heb er misschien ook gewoon uit gehaald wat ik wilde lezen..
Meander66 wrote:Bij dit soort boeken ben ik altijd bang dat er een sfeertje ontstaat van "zo erg is het toch niet" en dat de autist wordt neergezet als een soort van bijzondere diersoort waar wij (niet-auti's) best mee kunnen leven als we de gebruiksaanwijzing maar hebben en ons een beetje aanpassen.
Ik heb het gelezen en het is zeker geen "pas je maar aan mij aan" boek of "het valt allemaal wel mee" boek. Het is ook geen literair topstuk helaas en zoals ik al eerder zei, de problematiek van de kinderen en partner komt niet uitgebreid aan bod, maar schijnt wel door het verhaal heen.

Onderstaand wanneer ze in het ziekenhuis zijn na een ongeluk en de hoofdpersoon (Sofia) is net bij de ziekenhuispastoor geweest
Weer terug bij Karel en Jon vertelde ik hoe het was gegaan. Karel zat op het bed, hij waagde het om te zeggen 'Dan is-tie niet gek. Valt weer mee.' Hij begreep er helemaal niets van en ik werd een beetje boos. Snel liep ik naar de laptoptas, bukte me en griste de folders eruit. Ik liet ze hem zien en ging naast het bed staan.
'Kijk Karel, kijk nou. Hier. Hier heb ik kenmerken van.' Ik gaf hem de folder zien over postpartum depressies, dat zijn postnatale depressies, maar dat weet u natuurlijk wel. 'Prikkelbaar en agressief, geen moedergevoel. Heb ik. En deze.' Ik liet die over borderline zien. 'Kijk, zwart-wit denken en een laag zelfbeeld. Heb ik ook.' Als laatste pakte ik het blaadje over autisme. 'Kijk, zelfs dit! Moeite met contact maken en prikkerlverwerking, vastzitten aan bepaalde gewoonten, je niet kunnen voorstellen wat anderen denken.'
Karel lachte opeens. 'Dat kan kloppen. Volgens mij heb jij geen idee van mij.' Ik keek hem aan. Dat lachen - maakte hij nou een grapje? Hij vervolgde: 'Volgens mij heb jij er geen idee van hoe ik in elkaar zit. Dat geeft niet hoor.'
'Wat bedoel je?'
'Wat ik zeg.' Hij ging op het bed liggen, met zijn hoofd naast Jon, die tegen hem aan kroop. Karel keek naar het plafond terwijl hij met zijn linkerhand Jon aan de goede kant van zijn hoofd streelde.' Niet dan?'
Ik begreep het niet. Wat zei hij nou allemaal? Ik probeer juist altijd heel goed rekening met hem te houden, alles heel goed te doen. Ik zei hard tegen hem: 'Luister Karel, ik doe juist erg mijn best voor jou. Voor Jon.'
Karel klakte met zijn tong. 'Ja, dat weet ik ook wel. Maar begrijp je ons?'
(...)
Toen ben ik de kamer uitgelopen, zonder de stomme folders. Ik ging naar de koffiecorner, waar ik een koffie bestelde. Nu zit ik hier, weer alleen aan een tafeltje, en ik heb geen idee wat ik moet doen.
Niet slecht, voor een autistische auteur, vond ik. Deze ene autistische vrouw die openlijk praat over de problemen, dat vind ik wel een lichtpuntje aan de hemel. Ook al is zij niet in staat om de problematiek vanuit het oogpunt van haar man en kind helemaal te begrijpen (ze was verbaasd dat haar man om haar boek moest huilen bijvoorbeeld), al is het maar 1 autistische vrouw en al valt heel Nederland erover, ik vind dit persoonlijk wel een stukje erkenning.

Het is een heikel onderwerp, waar ontzettende veel emotie bij oploopt. Het aparte is dat een buurvrouw van me met borderline enigszins emotioneel tegen me zei "Ik kwam er te laat achter dat ik borderline heb. Nu heb ik mijn dochter beschadigd." Iemand met borderline kan dat dus wel, inzien wat de eigen stoornis met de ander doet (generalisering). Ik denk dat dat vooral is waar ik op hoop, die erkenning dat iemand met autisme zijn/haar kinderen kan beschadigen. Het gaat me niet om de bewering dat alle ouders met autisme er niks van bakken, maar die snoeiharde ontkenning dat het autisme een negatieve invloed op het ouderschap heeft en dat er dus veel gecompenseerd moet worden om die negatieve invloed tegen te gaan, dat is het pijnlijkst. Die ontkenning raakt mij persoonlijk, ik voel mij dan persoonlijk ontkend. Daarom ligt dit ook zo gevoelig, want er zijn vaders en moeders bij die de invloed van hun autisme, buiten hun schuld, niet zien, en dan verplaats ik me in hun kinderen.. Auw auw auw auw auw
Dochter van autistische moeder en narcistische + alcoholistische vader

Francien
Posts: 803
Joined: Wed Mar 09, 2016 3:58 pm

Re: Boek "Amandelbloesem" van Nynke van der Beek

Post by Francien » Sat Apr 09, 2016 8:55 pm

Poeh, heftig ja dit topic maar wel heel goed. Ik ben nu moe van een heerlijke dag waarin ik met mn zoon en mezelf en mn eigen beperkingen en mogelijkheden bezig was (ook nog een heel verwerkingsproces). hoop later nog wat meer inhoudelijk in te gaan op wat dingen.
dochter van waarschijnlijk auti moeder, vader en stiefvader, ook grootouders etc. met auti trekken
gescheiden van man met diagnose Asperger

Post Reply