KRO spraakmakers - Ouders met autisme: grote gevolgen, grote dilemma’s

Meander66
Posts: 261
Joined: Fri Jan 29, 2016 4:15 pm

Re: KRO spraakmakers - Ouders met autisme: grote gevolgen, grote dilemma’s

Post by Meander66 » Fri Apr 12, 2019 6:07 am

Ik denk dat het allemaal op onbewust niveau gebeurt. Een kind nemen met een autist. Ik vind het sowieso geen goed idee: 1. omdat het kind slachtoffer wordt van emotionele onbeschikbaarheid (en dus verwaarlozing of erger nog mishandeling), 2. omdat er een grote kans is dat geestelijke problematiek wordt doorgeven, 3. omdat er al veel (te) veel kinderen zijn er ook heel veel kinderen zijn die geen thuis hebben.

Alle ouders maken fouten, maar ik denk dat het 'm erin zit of ouders het bewustzijn hebben om die fouten te herstellen en om empatisch te reageren. En dan krijg je een schaal van 0 tot 100 waarop een autist zeer hoog scoort.

Een "gezonde" partner gaat geen relatie aan met een autist. Er zijn dus ook geen relaties met een autistische ouder en een gezonde ouder die kan "compenseren". Ik denk echt dat ze er niet zijn. Ik ken veel kinderen-van en vraag dan altijd naar hun vader en hun moeder. Soms zeggen ze dat hun vader/moeder empatisch was en zo'n warm mens, maar vaak is dat waar zij zelf in willen geloven (ik ook), maar ineens komen de twijfels. "Mijn moeder kon ook nare dingen zeggen, hoor" of er blijkt dat de andere ouder aan de drank was, depressief of (door het zogenaamde goedpratende) overcompenseren) het gewoonweg nauwelijks aankon en bezig was zichzelf staande te houden. De niet-auti ouder lijdt altijd aan de wel-auti ouder of is in staat deze "aan te kunnen" omdat hij/zij zelf een psychische stoornis heeft, bijvoorbeeld borderline (overemotioneel versus stoïcijns) of narcisme (stilzwijgen/manipuleren).

De meest ideale situatie voor een kind is het hebben van twee psychisch gezonde ouders. En dan nog staan deze ouders voor veel uitdagingen. Zeker in deze tijd waar hoge eisen gesteld worden aan het leven. Druk met werk, een sociaal leven, hoge levensstandaard.

Als ik naar mijn eigen leven kijk, dan kan ik verdrietig van worden. Mijn vader is hoogstwaarschijnlijk een autist. Ik wist dat niet, had werkelijk geen idee. Mijn hele jeugd heb ik in een soort van verwarring "overleefd". Heel erg eenzaam geweest en niet weten wat ik moest met sociale situaties. Mijn moeder was een zorgmoeder. Het huis was spic en span. Het eten was lekker en gezond. Vaak lekkere dingen, zoals gebak van de juiste bakker met feestdagen. Maar ze was ook gemeen, kon dagenlang de stiltebehandeling geven, praatte nooit met mij. Ik denk dat ze covert narcist is. En door mijn vader nog meer verzuurd.

Ik ben doorgeworsteld met mijn leven. Kreeg zelf kinderen met mijn ex-man. Daar in de familie zat manische depressiviteit, maar hij had "niks". Ik voelde mij aangetrokken tot hem omdat ik dácht dat hij heel anders was dan mijn thuissituatie. Maar ik denk dat ik uiteindelijk heb gekozen voor de emotionele verwaarlozing die mij bekend was. Ik ben verzorgend, heel toegeeflijk, heel tolerant en dat brak mij in de relatie op. En de relaties daarna. Mijn oudste dochter heeft ADD en dyslexie, mijn jongste neigt naar depressiviteit (net als ikzelf trouwens).

Ik denk daarom ook dat gezonde partner zich niet aangetrokken voelen tot autisten. Met als gevolg dat je altijd twee mensen hebt met issues. En daaruit komen kinderen voort met issues. Ik heb daar een heel machteloos gevoel van. Ik denk dat ikzelf ook niet helemaal geestelijk gezond ben. Ik ben heel gevoelig, ken diepe dalen en hoge toppen met periodes van down zijn en met een hang naar spanning (verslaving) waardoor ik even uit de situatie ben en me gelukkig voel. Mss een combi van HSP met een vleugje ADD. Had ik me dan niet voort moeten planten? Ik vind het geen vraag, want ik ben superblij met mijn kinderen, maar stik ook van de zorgen om hen. Heb de opvoeding alleen moeten doen, want gescheiden van mijn borderline-achtige ex, onnoemelijk veel fouten gemaakt, vaak zelf (vanwege mijn eigen problematiek en overbelast zijn) emotioneel onbeschikbaar geweest.

Bewustwording van je problematiek is heel belangrijk. En daarna voorlichting en echte hulp. Zowel voor de geestelijk niet gezonden als voor de kinderen. Informatie en behandeling. Maar ja, de tegenlobby is nog zo sterk. Het leuke-lieve-kleine-autistje-dat-het-zo-goed-op-school-doet verzinsel. Ik erger me dood aan dit soort hiep-hiep-hoera-praat. Daarom is zo'n serie op de radio ook zo goed. Erkenning voor deze problematiek. Eigenlijk is de kern het gebrek aan empathie bij de ouders en de daarop volgende emotionele verwaarlozing van het kind.

Ik heb thuis niks geleerd, ben er stelselmatig emotioneel verwaarloosd en heb er mijn hele leven last van. Ik wil maar één ding: de cirkel doorbreken, voor mezelf en voor mijn dochters en hun kinderen en alle kinderen-van.
Dochter van vader met (vermoedelijk) een ASS. Dochter met ADD, ex-man vermoedelijk ook AD(H)D. Relatie gehad met man met gediagnosticeerd PDD-NOS.

guppie
Posts: 18
Joined: Mon Mar 04, 2019 9:40 pm

Re: KRO spraakmakers - Ouders met autisme: grote gevolgen, grote dilemma’s

Post by guppie » Fri Apr 12, 2019 7:32 pm

Ik denk ook dat het op onbewust niveau gebeurt, omdat je je aangetrokken voelt door iemand die ergens lijkt op datgene dat jij kent vanuit jouw vroegere thuis.

Ik vind het moeilijk wat jullie zeggen, en denk dat het deels waar is en deels ook zo verschillend kan zijn.

Natuurlijk wil iedereen een gezonde en emotioneel stabiele relatie. Tegelijk ben je niet volledig stabiel als je meegemaakt hebt wat je meemaakte met je ouder(s) met autisme of andere psychische stoornis. Als er al zoiets bestaat als een normaal mens of een stabiel mens. Ik denk dat die grens heel dun is, van psychisch en emotioneel gezond of ziek, en dat er dus niet iets is als een normale mens. Of je bent een stabiel mens met toch die emotionele (belastende) rugzak.

Verder is in ons geval dat ik koos voor een ADD-er. Pas veel later op mijn vraag gediagnosticeerd, omdat ik tegen steeds meer aanliep toen we kinderen kregen. De minder leuke kanten, die me minder deden toen er geen kinderen waren. Ze waren minder van toepassing.
Ook maken we zelf een groei door tijdens het leven. Waardoor je je bewust wordt van dat stuk dat tot dan toe onbewust was of onvoldoende gezien of gevoeld.
En ook ik herken wat jij zegt Meander. Dat ik graag wil keren wat er in verleden mis is gegaan. Ik wil dat zelf niet zo doorgeven. DE reden om laat te starten met kinderen, terwijl mijn tantes en ooms dat onbegrijpelijk vonden voor een sociaal mens als ik.

Post Reply